ตื่นมาวันนี้พร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นมาว่า ทำไมคนมีบาดแผลถึงต้องไปหลงรักคนที่มีบาดแผลเหมือนกันด้วย? เปล่า…ไม่ได้หมายถึงมายฮาร์ทซะหน่อย :p
อยู่ๆช่วงนี้ก็จับพลัดจับผลูไปเป็นศิราณีกลายๆให้ใครหลายๆคน
2 คนที่เรามองว่าเค้ามีแผลกลับชอบผู้ชายคนเดียวกัน
และคนคนนั้นก็มีแผล แต่กลับไปชอบอีกคนนึง….งงๆชุลมุนวุ่นรัก
หรือในระหว่างวัยของเรานี้ ไม่มีใครแล้วที่ไม่มีบาดแผลแหว่งเว้าในหัวใจ?
หนุ่มสาวที่ต่างมาจากครอบครัวที่แตกแยกเหมือนกัน
หวังจะสร้างอนาคตที่อบอุ่นและดีกว่าที่ตัวเองเคยมีมาในวัยเด็ก
ด้วยความเข้าอกเข้าใจกันดีว่าตัวเองนั้นขาด…
แต่เอาเข้าจริงแล้ว ความเหมือนกัน การมีประสบการณ์ใกล้กัน
แต่ต่างกรรม ต่างวาระ ต่างที่มา กลับทำให้ความขาดนั้นกว้างขึ้น
และถ่ายทอดมันไปสู่รุ่นลูกด้วยความไม่ยินดีนัก
แต่ถึงตอนนั้น ข้ออ้างที่ทั้งคู่ต่างยกมาอ้างให้กำลังใจตัวเองนั้น
ก็ไม่ได้หลีกจากปู่ย่าเคยอ้างสักเท่าไร….
ถึงชั้นจะขาดแต่ชั้นก็โตมาได้อย่างมีคุณภาพ สวย หล่อ เรียนนอก มีรถสปอร์ตเพราะพ่อแม่ให้แทนเวลาที่ไม่ได้เจอ เป็นคนเด่นคนดัง เป็น somebody …
ไม่เถียงว่าหลายคนรอดจากตัวอย่างที่เราเคยเห็นนี้มามากมาย
มีครอบครัวอบอุ่น อาจไม่ได้หมายความว่าต้องเป็นคนมีคุณภาพกว่าเลยสักนิด
แค่เราสงสัยว่า…เราดึงดูดคนที่เหมือนกันจริงหรือ?
อย่างตัวเราเอง ในกรณีเพื่อนสนิทหรือแฟนเก่า มันก็ไม่ได้นิสัยเหมือนเราไปเสียหมด แค่ชอบบางอย่างเหมือนกัน แค่พูดจากภาษาเดียวกัน แบบพูดอะไรโง่ๆที่คนอื่นไม่เข้าใจแม่งก็เสือกเข้าใจเราไรงี้
แต่…มันไม่ใช่แรงดึงดูดป่าววะ?
นั่นมันโชคชะตานี่นา…ข้าพเจ้าเชื่อเช่นนั้น..มันเป็นกรรม 
ตอนนี้หัวใจไปเล่นกับอะไรที่ยากจะเข้า(ไปใน)ใจอีกแล้ว
มีคนบอกว่า…ถ้าเค้าเป็นคนง่ายๆเราก็คงไม่มีทางชอบเค้า
อืมมมมม แล้วที่เค้าชอบเรานี่…เพราะเราเป็นคน(เข้าใจ)ยากเหมือนกัน
หรือง่ายเกินความเนิร์ดจะเข้าใจกันแน่??
วะฮะ?
