DDT ฉบับที่ 46 ของเค้าดีจริงๆ
วางขายวันแรกในงาน Fat Festival ครั้งที่ 8 ที่ผ่านมาไม่กี่วันมานี้เอง
คาดว่าตอนนี้น่าจะวางแผงทั่วไปแล้ว (ถ้าเหลือ)

ฉบับเดือนพฤศจิกาพอดี หน้าปกพี่ๆของเรา Moderndog ทั้งสามคนพอดี
อย่าสงสัยว่าทำไมพี่โป้งแกทำตัวเป็นฮิปโปจมูกโผล่พ้นน้ำอยู่ท่านเดียว
อย่าไปบอกใครหล่ะ…ว่าแกว่ายน้ำไม่เป็น 555 จุ๊ๆๆ

นอกจากบทสัมภาษณ์และคอลัมน์ปกติทั่วไปแล้ว
ยังมีสกู๊ปพิเศษของข้าพเจ้าอยู่ด้วย 1 คอลัมน์ ท๊าดา…4 หน้า รูปเยอะมาก text  จึ๋งนึง : p

ขอได้โปรดติดตามหรือหยิบยืมเพื่อนอ่านโดยทั่วถึงกันเน่อ
:D:D

ปล. รักคนอ่าน
ฮาาาาาาาาาา

จริงๆที่เดินทางไปช่วงเวลานั้นก็เพราะตั้งใจจะไปดูเทศกาลนี้มาตั้งแต่ปีที่แล้ว
เรื่องราวทั้งหมดคงได้เห็นมัน DDT เล่มใดเล่มหนึ่งก่อนสิ้นปีนี้ถ้าไม่ขี้เกียจจนเกินไป 555

Malmö เป็นเมืองใต้สุดของสวีเดน  ห่างจาก Stockholm ประมาณ 600 กิโล
และอยู่ใกล้ Copenhagen เมืองหลวงของเดนมาร์ค แค่ขับรถ 20 นาทีถึงเท่านั้นเอง

Malmö Festival เป็นเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดของสวีเดน  มีดนตรีทุกแนว ทั้ง pop,rock,jazz,hip-hop,dance, big band etc. สำหรับทุกเพศทุกวัยตั้งแต่เด็กน้อยจนแก่เฒ่าจริงๆ ทั้งยังหนัง ศิลปะ อาหาร เครื่องเล่น และอีกมาก ที่สำคัญชมฟรีตลอดงาน เรื่องกินดื่มเล่นก็ดูแลตัวเองนะจ๊ะ

จัดกันช่วงกลางเดือนสิงหาคมของทุกปี  ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 24 เริ่มตั้งแต่ 15 จนถึง 22 สิงหาคมที่ผ่านมาเป็น 7 วันที่อิ่มเอมกันเต็มที่ทั้งเมือง  คนที่มาดูมีทั้งชาวเมือง เมืองใกล้ เมืองไกลในสวีเดนเองหรือเดนมาร์คก็ข้ามมา อีกทั้งนักท่องเที่ยวก็มากมาย  มันเป็นช่วงปลายซัมเมอร์ที่อากาศควรจะอุ่นๆแต่ปีนี้เย็นเร็วไปหน่อย  อากาศอยู่ที่ 16-18 องศาตลอด  สบายดี

อันนี้เอามาให้ชมกันก่อน
เป็น Installation Art ในสวนที่จัดงาน ชอบมาก  ชื่อว่า “Wood”

เป็นต้นไม้ประดิษฐ์ด้วยโลหะ  เช่น ทองแดง  เป็นคล้ายเครื่องเคาะต่างๆ แล้วมีตัวเซ็นเซอร์อยู่ที่โคนต้น  เวลาคนเดินผ่านมันก็จะขยับไปที่ปลายเป็นเสียงดนตรี  พอคนเดินไปเดินมาก็เล่นเป็นเพลงเลยน่ารักดี

เทศกาลนี้ใช้พื้นที่ทั้งเมือง Malmö ได้อย่างเต็มที่มากๆ
เวทีก็มีหลายเวที  แต่สำหรับวัยรุ่นอย่างเราก็วนเวียนอยู่แค่ 2-3 เวที  ซึ่งเดินกันเมื่อยใช้ได้เลย  เวทีนึงอยู่ในสวน อีกอันเป็นเวทีใหญ่อยู่ที่จตุรัสกลางเมือง  คนมาเทศกาลก็มาเอ็นจอยจริงๆไม่ค่อยมีมาเดินเท่ๆจิกหญิง จิกหนุ่มเหมือนเทศกาลบ้านเราสักเท่าไหร่  ไอ้ที่เมาก็มีเยอะแต่เด็กๆไม่ค่อยเมากันหรอกเพราะเหล้าเบียร์เค้าแพงมากๆ

อันนี้เป็นวงที่ประทับใจที่สุด 2 วงที่นับว่าคุ้มค่าแล้วที่ได้มา
Maia  Hirasawa เท่เหี้ยๆ

ซื้อซีดีกลับมาเรียบร้อย  ชอบ And i found this boy และ Gothenborg มากมาย

Etienne de Crécy จากฝรั่งเศส  เป็นโชว์เซ็ทที่เบียดเด็กแนวสวีดิชไปอยู่ถึงหน้าเวทีคนเดียว
จับจ้องอยู่นานว่ามันเล่นกับแสงหรือจอกันวะเนี่ย?  เจ๋งอ่ะ  ไม่เมายาก็มันได้

ps.ถ่ายวิดีโอมานิดเดียว…ลอง search ใน Youtube ดูอีกได้

เนื่องจากเรื่องเที่ยวกำลังค่อยๆเขียนให้หนังสืออยู่ก็เลยไม่รู้จะอัพเดทอะไรดี
เอาเรื่องนี้ดีกว่า airline & airport

Singapore Airlines ที่พาเราบินไปกลับในครั้งนี้  เพื่อนๆต่างบอกว่าไฮโซแต่ก็ไม่รู้เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่บินกับที่นี่  ผลก็คือทำเอาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยอ่ะ  ไม่ใช่อะไรเพราะเรา enjoin Kris World ของเค้ามากเอาแต่ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกมส์  แบบว่าไป-กลับเนี่ยดูหนังไปกว่า 10 เรื่องมากกว่าทั้งปีที่ผ่านมาอีก  แถมยังกิน ดื่ม ตลอดเวลา  ลงเครื่องมาตาดำเป็นแพนด้าเลย

ดู Sex and the city ด้วย ขำโคตร แอบน้ำตาไหลนิดนึง

ขาไปก็บินจากนี่ 2 ชั่วโมงไปสิงคโปร์
แล้วรอเปลี่ยนเครื่อง ซึ่งเวลาที่สิงคโปร์เร็วกว่าเรา 1 ชั่วโมงก็นอยด์ๆเพราะปกติไปเมืองนอกจะเอานาฬิกามา 2 เรือนแต่คราวนี้ลืม  เรือนที่ใช้ประจำมันเปลี่ยนเวลายากเลยไม่เปลี่ยนมันบวกลบเวลาเอาเอง  ก็สับสนได้ตลอด 2 อาทิตย์อ่ะ  สมองยิ่งแรมต่ำอยู่ – -”

เพื่อนอีกคนก็บอกว่า Changi Airport นี่ลั้ลลามาก
ตอนแรกก็ไม่เห็นว่ามันจะต่างจาก Airport ประเทศอื่นตรงไหนนะ  แค่มันมีรถไฟฟ้าเปลี่ยน Terminal ด้วย  แต่หลังจากสำรวจดูทั้งขาไปกลับแล้ว  เออ มันเพลินอ่ะ  ร้านมันไม่ซ้ำซาก  ร้านอาหารก็น่ากินดี  แต่พระเจ้า…มีแต่เงินไทยและสวีเดน   ยังดีที่พกยูโรติดมาด้วยนิดหน่อย  ได้กินโมจิไอติม espresso อร่อยจัง  แล้วก็กินติ่มซำเพลินๆ  ไม่ค่อยโดนเท่าไหร่  ที่ชอบสุดคือเค้าให้บริการ Internet free มีอยู่ทั่วเลยอ่ะ  ก็จำกัดให้ใช้ครั้งละ 15 นาที  แต่ก็ไม่มีคนต่อคิวหรอกเพราะมันมีทั่วเลยเยอะมาก  อันนี้ลั้ลลาสุดแล้ว ^_^

ขามารอเปลี่ยนเครื่อง 2 ชั่วโมง  ก็เดินเล่นเย็นใจไม่มีสัมภาระติดมือ
พอเข้า gate รอเรียกขึ้นเครื่องนี่อย่างเซ็ง  ฝรั่งแม่งนอนกันเกลื่อนมาก  โชคดีใน gate ก็มี free internet ให้เล่นอีก  คือเช็ค facebook , hi5 บ่อยกว่าอยู่บ้านอีกอ่ะ  พอถึงเวลาเรียกคนประกาศเค้าก็สำเนียงแขกมากเรยยย  อินี่ฟังม่ายรู้เรื่องเลยเรียกถึงแถวไหนแล้ว  แต่ก็นะจะรีบขึ้นไปทำไมไม่มีใครแย่งที่อยู่แล้ว  ก็มั่วๆไป

ขากลับรอเปลี่ยนเครื่อง 3 ชั่วโมง
คือบินมาถึงตี 5 จะบินต่อ 8 โมงเช้า  ก็คิดว่าจะนอนตามเก้าอี้เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไปเพราะบินมา 11  ชั่วโมงดูหนังไป 5 เรื่องไม่หลับไม่นอน  ก็ปรากฎเดินเพลินมาก  เดินเรื่อยเปื่อย  วิ่งแลกเงินไป 3 รอบถ้วน  แบบซื้อนี่ทีก็แลกเงินที  อยากได้นี่ก็แลกที  เหลือก็ซื้อจนหมดอ่ะ  คือจนขากลับก็ยังไม่รู้ว่า 1 dollar singapore มันกี่บาท  ต้องเข้าเนทดูถึงรู้ว่า 24 บาท  ก็ค่อยบวก ลบ คูณ หารก่อนซื้ออีกที…ของบ้านเค้าแพงกว่าเราเนอะ  แต่ก็ได้กลับมาพอควรอ่ะ : p

ตอน check-in ขามาที่สุวรรณภูมิขอ window seat ทั้ง 2 flights ก็ได้ทั้ง 2 เที่ยวเลย
แย่นิดหน่อยตรงที่เวลาเค้าปิดไฟแล้วมันเหลือแต่ไฟตรงแถบแถวริมหน้าต่างส่องแยงตาตลอดเวลา  นอนไม่หลับเลย  งง  ทำไมขากลับเค้าดับหมดได้วะ?  เดี๋ยวนี้บนเครื่องเค้าแจกของให้แค่ถุงเท้ากับชุดแปรงฟันกันเหอะ  ถ้าอยากได้ที่ปิดตาต้องขอเอา  ดีนะที่ยังใจดีให้เพราะไม่ได้ติดมาสักอัน  เฮ้อ  อิของที่จำเป็นก็ทิ้งไว้บ้านโม้ดดด

คือไม่ได้บินไปต่างประเทศมา 2 ปีแล้วเดี๋ยวนี้เค้าไม่แจกน้ำขวดแล้วอ่ะ
แอร์ สจ๊วตเดินเสิร์ฟน้ำที่ละ 1 ส่วน 3 แก้วกันตลอดเวลา  เหนื่อยแทนนะเนี่ย แต่ต้องลด cost เข้าใจๆ

ขาไปแอร์น่ารักมากๆ  ตัวเล็กๆผอมบาง ปากแดง ผมบ๊อบเดิ้น  ยิ้มตลอด  ลืมถ่ายรูปมาให้ดู  (ในรูปนี้เป็นขากลับจากสิงคโปร์มากทม.)  ขากลับจากโคเปนมาสิงคโปร์เจอแอร์หน้าหงิกแล้วดุอ่ะ  ดุทำไมวะ?  แบบคนข้างๆเรายกมือเรียก  เค้าเดินผ่านไปเฉยทำเป็นไม่เห็น  แต่พอเรียกอีกทียกมือทำท่าว่ารู้แล้วรอเดี๋ยว  เดี๋ยวกูมา  เอ๊  คนอื่นเค้าไม่เห็นเป็นเลยอ่ะ  เจ๊เป็นงี้ตลอดไฟล์ท Copen – Singapore เลยอ่ะ  ทำดุใส่ตลอด  แบบว่ากูยุ่งอยู่มึงเห็นมั้ย?  คือก็เห็นไงเค้าก็ยุ่งกันทั้งเครื่องแล้วเจ๊เป็นไรมากป่าวเนี่ย  เมนส์มาหรือเมนส์ไม่มาแล้ว  เจอแบบนี้ไม่ดีเลย  ไม่เจริญอาหาร (แต่ก็กินตลอดทุกมื้อ) มีรอบนึงเป็น snack เค้าใส่ตะกร้ามา  ยื่นตรงหน้าเราก็หยิบถุงแรกซึ่งเป็น chip ขึ้นแล้วจะหยิบแอปเปิ้ลที่อยู่ข้างล่างขึ้นมา คือกูตั้งใจจะกินแอปเปิ้ลไง อินี่ดุใส่ บอกได้คนละอัน กลายเป็นกูโลภอีก แสรดดดด  อย่ามาบ้านกูนะมึง

โชคดีที่ตอนบินจากสิงคโปร์ – กรุงเทพนี่แอร์ดีมาก ยิ้มแย้ม โลกสดใส
แอร์ที่นี่เค้าเอวบางร่างน้อยมากอ่ะ  เวลาปิด cabin บนหัวเราเค้าต้องขอปีนขอบเก้าอี้เราขึ้นไปปิด  ตอนขากลับสงสารพนักงานบนเครื่องมาก  มีอิลุงกะอิป้าฝรั่งชาติอะไรไม่รู้  มันขอย้ายที่บอกว่าเนี่ยใช้บริการตลอดทำไมมันได้ที่ไม่ดี  ให้มันไปหน้าห้องน้ำได้ไง  เหมือนจะ request มาแล้วแต่ไม่ได้สมดังตั้งใจ  คือกัปตันก็มาพูดแล้ว  แล้วคนที่ใหญ่กว่ากัปตันมาพูดอีก  ประมาณว่าทำสุดความสามารถแล้ว  ถ้าอยากได้ที่ดีกว่านี้ก็รอเที่ยวต่อไปก็ได้นะ  อิป้าดึง tag ชื่อที่ติดหน้าอกเค้ามาเลยเว้ย  แบบคุณชื่อไรๆ บลาๆๆ โหย ดุเดือด  แล้วอิป้ากะลุงก็นั่งที่หน้าเราไง  มันก็บ่นกันตลอดการเดินทาง  ซึ่ง annoy มากเพราะเสียงแกเล็กๆบีบๆแล้วพูดช้าๆเหมือนคนเมายาไงไม่รู้อ่ะ  รำคาญมาก  พนักงานเดินมาเสิร์ฟทีก็บ่นที  แต่ก็กิน อิอิ  ที่น่าสงสารกว่าคือลุงชาวอาทิตย์อุทัยที่หลงไปนั่งแถวเดียวกับเค้าแหละ  อาเมน

อิ 2 หัวซ้ายมือ

ขากลับนี่แอบเซ็งหลายเรื่องแลยอ่ะ
มา check in ตั้งแต่ไก่โห่  คือมารอตั้งแต่เค้ายังไม่เปิดให้เช็คเลย  แล้วอยู่ประมาณคนที่ 5 request window seats ทั้ง 2 flights เหมือนเดิม  ก็ไม่ได้ดู boarding pass ปรากฎขึ้นเครื่องกูนั่งกลางเลย  คนข้างซ้ายที่นั่งติดหน้าต่างเป็นฝรั่งชาย  ขยับตัวทีต้องได้โดนตัวกูทุกครั้ง  ข้างขวาเป็นป้าแก่ใสๆไม่มีพิษภัย  ไม่ชวนคุยไม่รำคาญเวลาเราขอไปห้องน้ำ  น่ารักมากป้า  แต่ทั้ง 2 คนตัวโตมาก  เราเลยแปรสภาพเป็นเหมือนแซนด์วิชราคาถูกๆที่เค้างกไส้อ่ะ  อยู่นิ่งๆอย่างอบอุ่นเจียมเนื้อเจียมตัวตลอด 11 ชั่วโมง

ยังมีเรื่องสัมภาระอีก…ซึ่งเราจะรู้ได้ไงว่ากระเป๋าที่จัดมามันกี่กิโลแล้ววะ?
แบบที่บ้านไม่ได้ขายหมูนาเฟร้ยจะได้มีกิโลชั่งก่อนออกมาจากบ้านอ่ะ  ปรากฎขาไปโหลดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่และกระเป๋าสำเพ็งสีน้ำเงินสก๊อยๆเอาไว้ใส่ของฝากซึ่งไม่มีของแตกบุบสลายง่ายอีก 1 ใบ  ปาเข้าไป 27 กิโล  แต่เค้าก็ไม่ว่าอะไรนะขาไปมันไม่เต็มไง  แบบที่นั่งมันบล็อคละ 3 ที่อ่ะ  ที่ตรงกลางเราว่างตลอดเลย  สบ๊าย สบาย แต่ขากลับเต็มครับ  สยองมากตอน check in ขากลับเพราะของฝากเพียบ  แตกง่ายทั้งนั้น  เลยเอาของฝากที่แตกได้ใส่กระเป๋าน้ำเงินถือขึ้นเครื่อง  กระเป๋าที่โหลดก็ปาไป 24 กิโลแล้ว  เจ๊ที่เคาเตอร์เช็คอินบอกให้เอากระเป๋าที่จะถือขึ้นเครื่องมาชั่งอีก  ไม่รู้กี่โลแต่เจ๊ทำหน้าเหมือนเออมึงรอดตัวไป  ก็ไม่โดนชาร์จอะไร

ตรวจกระเป๋า…ขามามีแค่กระเป๋าสะพายติดตัวอย่างเดียวสบายๆ
เวลาเดินเข้าเครื่องตรวจมันตี๊ดตลอด  ปาดกูอยู่นั่น  ข้างหน้าข้างหลังซ้ายขวา  ก็มันมีเศษเหรียญเอย  เข็มขัดเอย เสื้อนอกก็ถอดแล้วถอดอีก  แต่ก็ไม่มีไร

ขากลับอยากร้องไห้…ที่ Copenhagen Airport
พอเช็คอินเสร็จคุณน้องถามว่ากินไรก่อนป่าว  ก็ดันดูนาฬิกาผิดเป็นเวลาเมืองไทยไง  เลยบอกมันว่าไม่กินหรอกรีบไปดีกว่า  โบกมือบ๊ายบาย  แล้วเพิ่งสำนึกว่าแม่งเหลือเวลาอีกนานเลยว่ะ  เข้าด่านแรกตรวจสัมภาระ ปรากฎว่าเราจะจำได้แต่ของที่เราเอามาใช่มะว่าอันไหนเป็นน้ำเป็นเจล  ก็ใส่ซองแยกไว้อยู่แล้ว  ทีนี้มันมีถุงนึงที่เราเพิ่งเห็นตอนปิดกระเป่าเดินทางไปแล้ว  และมันคือยาทาเล็บหลากสีของเราซึ่งหลายขวดอยู่อ่ะ เลยต้องใส่กระเป๋าเล็กที่จะขึ้นเครื่องมา  ตลอดทางก็คิดว่าโดนแน่เลยน้องยาทาเล็บของเรา

ปรากฎกระเป๋าเราโดนเรียกจริงๆ  แล้วพนักงานเค้าดีมาก  หรือหน้ากูเอ๋อมากไม่รู้อ่ะ  เพราะแม่งเช้าจัด  คือเค้าทั้งพูดและทำมือให้เรามองตามเค้าว่าเค้าจะเปิดกระเป๋านะ  คือพี่แม่นมากเมื่อเทียบกับพนง.ที่สิงคโปร์  ล้วงปุ๊บหยิบขึ้นมาปั๊บเป็นของฝากที่เค้าฝากให้เราแต่ดันเป็นครีมทาผิวหลอดใหญ่  อย่างอื่นไม่มีอะไรเค้าไม่ดูเลย  น้องยาทาเล็บรอดไป  เค้าก็บอกให้ลงไปโหลดอีกรอบได้นะ  เราก็เอ๋อไง  คิดถึงคุณน้องไม่น่ากลับไปเลย  เสียดายเล็กน้อยแต่ก็ตัดใจทิ้งไปเหอะค่ะ  จบ…ขากลับนี่รู้ตัวถอดแม่งทั้งเสื้อคลุมทั้งเข็มขัด  เศษเหรียญเก็บเลย  เดินผ่านปรู๊ดปร๊าดฉลุย

แต่แบกถุงสก๊อยไปไหนมาไหนด้วยเนี่ยหนักชิบหายเลยอ่ะ  ว่าจะงีบที่สนามบินแล้วก็ไม่หลับ  ของก็ไม่รู้จะซื้ออะไรเพราะมันแพงไปหมด  คือเงินและของที่เดนมาร์กแพงกว่าสวีเดนเกือบทุกอย่างอ่ะ  เลยนั่งทาเล็บ ชิลด์ๆ…เด็กๆเดินผ่านไปมาหยุดมอง  อยากทาสีน้ำเงินบ้างใช่มั้ยละ?   55

กระเป๋าสก๊อยของข้าพเจ้า

แล้วมีเรื่องขำคือเราเดินไปไกลมากแล้วเจอห้องน้ำที่ไม่ค่อยมีคนอันนึงเราก็เข้าไปทั้งของทั้งคน  คือมันกว้าง สะอาดและมีอ่างล้างหน้าในห้อง  เราก็ชิลด์มาก  ทำธุระ ส่องกระจกหาผมขาวไปเรื่อย  นานมาก  ออกมาเกือบโดนฆ่า  แม่งฝรั่งต่อคิวเพียบเลยอ่ะ  งือ  งุดๆๆ

แล้วขึ้นเครื่องมาก็ได้ที่ไม่ค่อยดี แอร์ไม่น่ารัก ลงเครื่องมาที่ Changi Airport
ตอนต่อเครื่องก็โดนตรวจกระเป๋าอีก  แต่คราวนี้แม่งแย่มาก  คือเราผ่านที่โคเปนมาแล้วไง  ก็คิดว่าไม่มีไรแล้ว  ปรากฎอินี่รื้อของเราออกมาทุกชิ้น  คือกระปุกพริกไทยไม้แบบยัง wrap plastic มีป้ายติดอยู่แม่งก็ให้เราแกะออกมาดู  มึงดูไม่ออกเหรอว่ามันไม่มีน้ำ  เฮ้ย ฉุนมาก  หยิบถุงขนมช็อคโกแลตของเรามาเขย่าซึ่งเราบอกแล้วว่ามันขนม be careful มันจะแหลกหมด  แม่งไม่ทัน  กูอุตส่าห์ทะนุถนอมหิ้วมา  คือสารพัดกล่องโทรศัพท์มือถือที่คนที่นั่นฝากเราส่งให้ลูกเค้าที่เมืองไทยแม่งก็ให้เราเปิดออกมา  นรกมากกกกกกกก  หยิบโคมไฟเราออกมาเกือบหล่นแตกอ่ะ…ซวยมาก  สรุปก็ไม่มีอะไรที่มันจะห้ามเราขึ้นเครื่องเลย  ก็รู้ว่าทำตามหน้าที่แต่ช่วยใช้เครื่องให้เป็นประโยชน์กว่านี้ได้ป่าววะ ?

นอกนั้นก็ไม่มีอะไร  ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ
รอกระเป๋าที่สุวรรณภูมินานมากเป็นปกติ  อยากซื้อ Baileys ที่ duty free ก็ลืมอีก

delicious breakfast!

อีกเรื่องนึงที่ลืมคือบัตรเครดิต
แบบก็ตั้งใจว่าจะไม่ใช้ไอ่ะนะ  พกไปใบเดียวเผื่อขาด  ปรากฎเสร่อลืมรหัส  จดไว้อีกเล่มนึงแยกกัน  เลยไม่ได้ใช้ตลอดการเดินทางสมใจอยาก  เพราะที่นี่เค้ารูดแล้วให้เราใส่รหัส 4 ตัวด้วยตัวเอง คือเมืองนอกเค้าเป็นแบบนี้กันเกือบหมดแล้วไง บางที่ก็ขอดู ID ด้วยอีกตะหาก  ดีมากเลยอ่ะ  บ้านเรานะไม่ค่อยมีใครดูลายเซ็นต์เล้ย  กลัวจัง  เพื่อนเพิ่งโดนตบบัตรไปรูดปลอมลายเซ็นต์แดกแชมเปญไปหมื่นหกมา  สยองมาก  ทริปนี้เลยไม่ได้รูดอะไร  สบายใจจริงๆ  แค่นี้ก็กรอบพอแล้ว

…

My sister’s diary about this trip : http://alskling.diaryis.com/

Aug.13,2008
Departed from Suvarnabhumi Airport at 7.30pm with Singapore Airlines.

from thailand to singapore

10.30pm transit at Changi Airport, Singapore

Changi Airport

Aug.14,2008
Departed from Changi 00.10 to Copenhagen Airport 07.30am (bkk time 11.30am )

from Changi to Copenhagen, Denmark

My sister & her husband's home in Malmö , Sweden

* ตอนสุดท้าย…ต่อจากตอนที่แล้วๆมา

ด้วยความที่พลาดมาเยอะตลอดทริปเพราะไม่วางแผนไร  ชิลด์ไปเรื่อยเริ่มหมดแรง
คราวนี้โทร.ไปหาพี่สนิท  พี่ป๊อดให้เบอร์แฟนเพื่อนที่เกาะเต่ามา  บอกว่าเพื่อนเค้าเป็นเจ้าของบาร์ที่ฮิปที่สุดบนเกาะชื่อ Whitening แต่พี่ป๊อดไม่ได้บอกแฟนเพื่อนเค้าว่าเราจะมาวันนี้  ตลอดทางเลยติดต่อเบอร์ที่ให้ไว้ไม่ได้เลยเพราะพี่เค้าออกไปดำน้ำหน่ะสิ

แต่ไม่ยากเพราะลงเรือก็เห็นร้าน Whitening เลย
ลงไปถามที่ร้านเค้าก็เลยไปส่งร้านเนทที่เพื่อนพี่ป๊อดทำงานอยู่อีกที่  เกรงใจเค้ายุ่งๆอยู่แต่ก็โทร. ไปจองห้องพักราคาพิเศษให้เราแล้วให้น้องที่ร้านไปส่งถึงบังกะโล

จันทร์สมบังกะโลอยู่ไม่ไกลจากตลาดท่าเรือมากนัก  เดิน10 นาทีพอเหนื่อยอ่ะ
คิดเราคืนละ 500 แต่บรรยากาศโคตรดีติดทะเล ส่วนตัว เงียบและสวย  ถ้าไม่นับคนงานพม่าที่กำลังก่อสร้างอยู่ด้านหลังและต้องขนไม้มาโยนที่หน้าบ้านเราแล้วก็ Perfect หน้าบ้านมีเปลไว้ให้นอนชิลด์ด้วย  เลยไปกินข้าวที่ร้านอาหารแล้วกลับมานอนอ่านหนังสือสักพัก  เดินไปดูที่พักข้างๆซึ่งเป็นเจ้าของเดียวกัน  แต่ราคาต่างกันลิบลับ  ของเค้าคืนเป็นหมื่น  แต่มันดีไซด์เก๋ดีนะเพราะจริงๆแถวนั้นเป็นหินเสียเยอะ  ก็เลยต้องทำบ้านให้ลัดเลาะเข้ากันหินและต้นไม้  ไฮโซสุดๆ

ตกเย็นเดินกลับไปหาพี่ที่ร้านเนทเลยเจอแฟนเพื่อนพี่ป๊อดจนได้  ชื่อ “พี่นุ้ย”
ที่ร้านเนทนี่รับจองตั๋วให้ฝรั่งด้วย  เลยดูยุ่งๆหน่อย  เจอเพื่อนชาวจีนของพี่นุ่ยชื่อ แองเจลีน
พี่เค้าชวนไปกินข้าวด้วยกัน  มีเพื่อนอีกกลุ่มรออยู่ที่ร้าน  ปกติจริงๆเราต้องเกรงใจและไม่ไป  แต่ไม่รู้ทำไมวันนั้นไป  คงเพราะพี่เค้าอัถยาศัยดีมากนั่นแหละ  ซ้อนมอเตอร์ไซด์พี่เค้าและคุยกันไปเรื่อย  ถึงได้รู้ว่าแฟนพี่เค้าเป็นรุ่นน้องพี่ป๊อดที่สวนกุหลาบ  ส่วนพวกพี่เค้าเรียนศิลปกรรมจุฬา  เราก็เฮ้ย  เพื่อนหนูอยู่ศิลปกรรมหลายคนเลย  บอกชื่อติ๊งต่องหัวฟุไปปรากฎพี่นึกไม่ออก  แล้วเค้าก็บอกว่าเนี่ยที่จะไปกินข้าวกันก็เป็นรุ่นน้องศิลปกรรม  ชื่อไรเหรอพี่?  บอกชื่อมาเรางี้กรี๊ดลั่นเกาะ…โลกกลมได้อีก

มาถึงร้าน Hippo ที่หาดทรายรี
เจอคนรู้จักซักทีดีใจจัง “โป้ง”เป็นเพื่อนอิติ๊งต่องเพื่อนเรา  ผ่านการกินเหล้าโต๊ะัเดียวกันมาแล้ว  และ “เป้ง” เป็นเพื่อนสนิทโป้งไม่ได้เรียนศิลปกรรม เคยเจอหน้าค่าตากันตามปาร์ตี้ทั่วไปแต่ไม่เคยคุยด้วย  อาหารมื้อนั้นหนักไปทางฝรั่งเพราะนอกจากเราคนไทย 4 คนแล้วก็ฝรั่ง 3 จีน 1 และฝรั่ง 1 ใน 3 คุยภาษาจีนกับแองเจลีนด้วย  งงเหมือนกันไม่เคยเจอฝรั่งล้งเล้งภาษาจีนอ่ะ

โป้งเป้งมาหาข้อมูลทำหนังหรืองานไรสักอย่างของมัน
มาอยู่ก่อนเรา 3-4 วันแล้ว  พักที่เดียวกับเราด้วย  ในที่สุดก็มีเพืื่อนกินเหล้าจนได้  ตกดึกก็กินเหล้าอยู่ Whitening กินเอาจริงมาก แต่คืนแรกข้าพเจ้าเหนื่อยขอตัวเดินกลับที่พักก่อน  เพราะตอนเช้าจองทริปเรือรอบเกาะไว้

8 โมงเช้าวันที่ 21 ออกเดินทางลงเรือไปเที่ยวรอบเกาะ
บนเรือมีคนไทยอยู่ 3 คนคือคนขับเรือ เด็กเรือที่เป็นไกด์ด้วยและเราเอง  ฝรั่งแม่งเมาหนักหรือชิลด์จัดไม่รู้  ไม่เห็นมันมีสัมภาระติดตัวมามากมายเหมือนเรา  เค้าก็มีอุปกรณ์มาให้  หน้ากาก ชูชีพ ตีนกบ  มาถึงจุดแรกที่เค้าจะปล่อยลงดูปลาฉลามหัวค้อน

เอิ่ม  คุณไกดืเด็กคะ…พี่ไม่เคย Snockelling ค่ะ  นอกจากนี้ยังว่ายน้ำไม่เป็นอีกด้วย
ไกด์ก็สอนใหญ่เลย  ลงน้ำปุ๊บเพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้สัมผัสน้ำทะเลมานานเหมือนกัน  แต่ที่นานกว่านั้นคือเกือบจำไม่ได้ว่าทะเลมันเค็มขนาดนี้  โอ๊ย…แดกน้ำทะเลไปหลายอึกมาก  เพราะหน้ากากมันไม่พอดีกับหน้า (แล้วกูจะรู้มั้ย?)  คุณไกด์ก็ลากกูไปไกลเหลือเกิน  จูงมือกันไปประหนึ่งคู่รักหวานแหวว  แต่เปล่า…เค้าคงคิดว่าอินี่จะรอดมั้ยวันนี้นี่แค่จุดแรก  ไหนจะต้องดูลูกค้าที่เหลืออีกมากมาย  ที่ว่ายน้ำ ดำน้ำกันเป็นปลาฉวายเชียว  ไหนจะอิตัวถ่วงนี้อีกคน  ฮือออ  เหนื่อยชิบเป๋ง  แถมจอิ่มจุกน้ำทะเลมากมาย

ขึ้นเรือมาเค้าเปลี่ยนหน้ากากให้  แต่เริ่มไม่อยากลงแล้วนี่นา
มาถึงจุดที่ 2 คุณไกด์แทบจะถีบให้ลง  คราวนี้ไปคนเดียวด้วย  ไกด์แม่งนั่งแดกแตงโมอยู่บนเรือ  แล้วเราก็ทำได้เว้ย…โห  โลกใต้น้ำไม่ลึกยังสวยขนาดนี้  แต่ให้เราไปดำน้ำทะเลลึกเราไม่ไปอ่ะ  กลัว…เจอแค่ปลาการ์ตูน ตัวเล็กตัวน้อยก็พอใจแล้ว  ก็เสร็จแล้วก็ขึ้นเรือแล้วไปต่ออีกจุด อีกจุดไปเรื่อย  กินข้าวกลางวันบนเรือ  อร่อยดี…ข้าวเหลือก็โยนให้ปลามันกินกันใหญ่เลย  น่ารักดี

แล้วเค้าก็ไปปล่อยที่ เกาะนางยวน หาดสวยดีแต่ร้อนชะมัด
ฝรั่งรีบวิ่งไปอาบแดดกันเป็นทิวแถว  ข้าพเจ้าไปนั่งกินเครปไอศครีมจานละ 180 บาท…ไม่อร่อยเลย แหวะ  เดินเล่นๆไปเรื่อยจนเรือมารั บกลับ  เหนื่อยมากมายวันนี้  แต่โคตรประทับใจ  กลับมาบ้านอาบน้ำจะงีบสักหน่อยแต่ไม่หลับ

ตกเย็นไปหาพี่นุ้ยที่ร้านเหมือนเดิม  ตกดึกกินข้าว
ต่อของหวานที่ Whitening และกินเหล้าเหมือนเคย  เนื่องจากพรุ่งนี้เราก็จะกลับสมุย  อิโป้งเป้งก็จะกลับกทม.  เลยสั่งเสียกันยาวนานมาก  กินกันยันตี 4 เราไม่เมาเท่าไหร่แต่เพื่อนนี่สิ  เล่นเป็นสายัณ์ไปแล้ว  หมดกันภาพพจน์ผู้กำกับ

ตื่นเช้ามาอาบน้ำเก็บของจ่ายเงินแล้วก็ไปขึ้นเรือกลับสมุย
มาถึงสมุยก็เอาฟีโน่น้องนิขี่ไปซื้อตั๋วรถทัวร์กลับกทม.  พันนิดๆรถออกบ่าย 3 โมงครึ่ง  มีเวลาซิ่งอีกแป๊บนึงก่อนรถออก  โทร.หาพี่ป๊อดที่มาถ่ายรูปปกอัลบั้มใหม่ที่หินตาหินยายสมุยนี่เหมือนกัน  แต่ไม่รับ  เลยอดเจอกัน  แวะกินข้าวข้างทางเป็นร้านขนมจีน กินจานเดียวแกตักแกงมาให้ 6 อย่างให้เลือกกินเอา  เหวอไปนิดนึง  ทำไมอลังการอย่างนี้วะ?  อร่อยดี

น้องมาส่งขึ้นรถทัวร์  โชคดีที่รถไม่เต็มที่นั่งข้างๆก็เลยว่าง
นอนน้ำลายยืดได้สบาย 55 ระหว่างทางมีแวะกินข้าวด้วย  ไม่ใช่ข้าวต้มกิ๊กกีอก  แต่เป็นร้านใหญ่โต  กับข้าวตั้ง 5 อย่างใช้ได้เลย…

  หลังจากนั้นก็เสียบ ipod นอนฟังเพลงจนหลับไป  ตี 5 ก็ถึงสายใต้ใหม่  แบกเป้กลับบ้านนอนสลบทั้งวัน

11 วันนี้ประทับใจทีปภาวันและเกาะเต่าที่สุด  ไว้รอคุณเพื่อนกลับมาไปกันอีกนะแก ^^

การเดินทางนอกจากจะได้ชาร์ทแบตวิญญาณ เพิ่มพลังกาย พักฟื้นหัวใจ 
ยังทำให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆอยู่เสมอ  แทบจะทุกย่างก้าวในที่ที่ไม่เคยไป  สิ่งที่ไม่เคยสัมผัส  เตือนให้เรารู้สึกตัวอยู่ตลอดว่า  เรามันก็แค่ตัวนิดเดียว โลกนี้ยังมีอะไรที่เราไม่รู้และรอคอยการเดินทางของเราเสมอ…มากมาย

จบการเดินทางครั้งนี้ด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมและการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของเรา  มันคงมีอะไรไปสะกิดต่อมอะไรเข้าสักอย่าง  กลับมาคราวนี้หลายคนก็เลยทักกัน  จนเราเองก็ยังแปลกใจ  ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ…ถ้าอะไรมันดีขึ้นแล้วก็อยากรักษาให้มันดีอยู่ต่อไปเรื่อยๆนะ  อย่าหมดพลังเสียก่อน : p

การเดินทางครั้งต่อไปกำลัง…เอ๊ะ  ไม่สิ  มันเริ่มขึ้นแล้วนี่นา 
ตื่นเต้นๆ  แล้วจะมาเล่าให้ฟัง  ติดตามอ่านได้ ที่นี่เร็วๆนี้  ฮิฮี๊ววว

ตอนที่ ๓  ต่อจากตอนที่ 1 และ 2

จริงๆหลักของการเที่ยวคนเดียวแลละอยากพาตัวเองกลับบ้านอย่างปลอดภัยนั้นมีไม่กี่อย่าง
ที่สำคัญที่สุดที่เราคิดคือ “อย่าห่าม” เป็นใช้ได้  ไม่ว่าจะห่ามไปกับคนแปลกหน้าที่แปลกเกินไป หรือ ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนเราวันนั้น

หลังจากเป็นคนไทยคนเดียวที่อยู่บนเรือข้ามมาพงันวันที่ฟ้าดูหม่นพิกล
มาถึงท่าเรือท้องศาลาที่เคยมาเป็นครั้งแรก  ด้วยความที่เกาะมันดูเก๊าะ เกาะ ถนนคอนกรีตหมดเลยเท่าที่เห็น  คือดูสะดวกกว่าเสม็ดแต่ไม่เมืองโคตรขนาดสมุย  มาถึงก็เริ่มเย็นแล้ว  เราก็เดินไปเช่ามอร์เตอร์ไซด์ก่อนเลยเพราะกะอยู่คืนเดียวอยู่แล้ว

ขอบอกว่าทางตอนแรกพื้นราบดีมาก
หารู้ไม่ว่าหาดริ้นน่ะอยู่อีกไกล  ไม่เท่าไหร่  ทางสุดยอดจะชัน  ชันแล้วลงมาเป็นโค้งอีก  ก็ไม่รู้ว่าผ่านมาได้ยังไง  แต่คิดไว้แล้วว่ากูไม่ขี่กลับแน่นอน  รู้สึกจะมาตายไกลไปหน่อยนึง  จริงๆร้านมอเตอร์ไซด์เค้าควรเตือนนักท่องเที่่ยวนะ  เพราะฝรั่งที่ขี่มาก็ดูท่าทาง Thank god! กันหลายคน  อันนี้คือพฤติกรรมที่ห่ามสุดในทริปนี้

ห่ามน้อยลงมาหน่อยคือไม่รู้หรือไงว่า fullmoon ห้องพักเต็มหมด
ทั้งบังกะโลถูกๆหรือโรงแรมแพงๆไม่มีห้องว่างเลย  เอาไงดีวะขี่ถามมาหลายที่  จะให้ขี่กลับลงโค้งนั้นอีกตอนมืดแบบนี้ไม่เอาอ่ะ  แต่ก็นับว่ายังมีโชคอยู่บ้าง  เข้าไปถาม Guest house ที่นึงซึ่งไม่ไกลหาดริ้นมาก  ก็เต็มอยู่แล้ว  แต่พี่คนเฝ้าเห็นเป็นคนไทยตัวน้อยมาคนเดียวแกเลยให้พักที่บ้านเพื่อนที่อยู่ในรั้งเดียวกัน  เพื่อนแกเป็นผู้หญิงไปหาแฟนที่เยอรมันอยู่ตอนนี้  เลยโชคดีได้พักบ้านทั้งหลังราคา 400 บาท  ห้องน้ำใหญ่มาก ทีวี ดีวีดี เครื่องเสียงพร้อม

อาบน้ำเสร็จ  เดินไปกินข้าวที่ร้านอาหารริมทะเลของ Guest house นี่
กินเสร็จฝนเริ่มลงเดินกลับห้องมาอาบน้ำ  เปิดทีวีดู AF ไม่อยากจะบอกว่าโทรศัพท์สายแรกที่โทร.หลังจากวิปัสสนาเสร็จคือ โทร.หาเพื่อนชื่อบูมเพื่ออัพเดท AF ว่าใครออกแล้วเป็นไงถึงไหน  ขำดี  ดู AF จบตอนห้าทุ่มกว่า  ฝนเริ่มหยุดพอดี  ออกไปดูฝรั่งเมาดีกว่า

ถ้ามากับเพื่อนก็คงเมา  แต่ก็ดูจะไม่ใช่แนวของพวกเราเลย
มีกระป๋องใส่เหล้าขวดเล็กและมิกเซอร์เรียงรายมากมายบนโต๊ะเหมือนสังฆทานขายตลอดทางเดินเข้าหาดและบนหาดด้วย  ฝรั่งยังเมาไม่มาก  คนไม่เต็มหาดเพราะฝนตกด้วยมั้ง  ก็เดินถ่ายรูปๆไปเรื่อยๆ  คนไทยก็มีบ้างเหมือนกัน  เค้าก็กินเหล้า โชว์เล่นไฟ เปิดเพลงตื๊ด เพ้นท์ตัวด้วยสีสะท้อนแสง  เต้นริมหาดซึ่งสักพักรองเท้าก็จะหาย  กลับบ้านเท้าเปล่ากันตรึมอ่ะ  เดินไปเรื่อยๆอย่าหยุดสบตาใครก็ไม่มีใครมายุ่งด้วย  ไม่เห็นมีคนมาขายยาเลย  หน้าเราคงคลีนเกินไป : p สักพักเบื่อและ 7-11 หาไรกินนิดหน่อยแล้วก็กลับบ้านดูทีวี นอน

panhan island

ตื่นมาฝนพรำอีกแล้ว  จะกลับไงดีวะ
กินกาแฟ  เดินริมทะเล  คุยกับป้าที่เดินเก็บหอยไปหมักน้ำปลา  ป้าบอกให้โทร.ไปร้านมอเตอร์ไซด์เค้าเอารถกลับเองได้อยู่แล้ว  ลองโทร.ไปเจ๊ที่ร้านบอกไม่มีคนขึ้นไปเอาหรอก  แล้วน้องขี่ขึ้นไปได้ไง  ก็นั่นน่ะสิพี่มันรอดมาแล้วขามาแต่ก็ยังไม่อยากตายตอนขากลับเนี่ยแหละ  แถมมีเวลานิดเดียวเพราะเรือจะออกจากพงันบ่ายโมง

สรุปเลยไปจ้างพี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างให้ขี่คันของเราลงไปให้หน่อย
คิด 400 อย่างแพง  แต่ก็ถือว่าเอาตัวรอดปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า…ถึงท่าเรือเอารถไปคืน  ซืื้ิอตั๋วไปเกาะเต่า  ปรากฎเรือเร็วเต็ม…แม่งน่าจะซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อวาน  พลาดอีกแล้ว  ก็ไม่เป็นไรมีเรือช้ากำลังจะออกเหมือนกัน   บ๋ายบายพงัน

ps. to p’nan this post is especially for you cos i update it form Changi Airport Singapore that i transiting see you again the last episode of this trip.

ตอนที่ ๒ ต่อจากตอนที่แล้ว

17 ก.ค. วันสุดท้ายของการปฏิบัติธรรมเป็นวันอาสาฬหบูชาพอดี
มาถึงวันสุดท้ายเหลือกันอยู่ 3 คน แบบว่าบางคนเค้าก็อยู่ได้ 2 วัน 3 วัน บ้าง บางคนมาเอา 2 วันสุดท้าย ป้าที่อยู่ที่นี่บอกว่ารุ่นเราเป็นรุ่นที่คนน้อยสุดเลย แต่ก็ดีนะสนิทกันไปเลย 3 คนสุดท้าย

ชาวบ้านขึ้นมาทำบุณที่ทีปภาวันฯกันเยอะเหมือนกัน
พวกเราตื่นทำวัตรเช้าและสมาธิช่วงเช้าเสร็จก็เป็นอันจบคอร์ส แต่พี่ติ๋มเจ้าของที่ที่มอบให้หลวงพ่อโพธิ์ทำเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมแห่งนี้ ชวนให้อยู่ฟังเทศน์และถวายพระเพลก่อน เลยชิลด์กันได้อีก

เพื่อนใหม่ 2 คน คนนึงคือพี่อาร์ทที่แบ็คแพ็คมาจากกรุงเทพฯเหมือนเรา ตามที่เคยเล่าไปแล้ว พี่เค้าบ้านอยู่ไม่ได้ไกลจากเราเท่าไหร่เลย เค้าอยู่พระราม 6 เราอยู่ พระราม 5 ขนาดปั่นจักรยานไปหาได้เลยนะเนี่ย

น้องอีกคนชื่อ นิ เป็นสาวอุบลเรียนจบทีี่กทม.และทำงานที่นั่น จนเมื่อ 3 ปีที่แล้วบริษัทหาคนลงมาประจำสาขาที่สมุย น้องบอกกะว่าจะลองมาสักครึ่งปี รอให้บริษัทหาคนใหม่มาแล้วจะกลับ จนผ่านไป 3 ปีแล้วเนี่ย ก็ยังอยู่มาได้

ขากลับพี่ติ๋มลงมาส่งที่วัดเขาศิลางูฝั่งตรงข้ามทีปภาวันฯ
พี่อาร์ทนั่งสองแถวไปท่ารถเพื่อรอเวลาขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพฯ น้องนิก็กลับบ้านพักแถวบ่อผุด ข้าพเจ้าติดต่อพี่ชายคนหนึ่งให้มารับ

พี่หนึ่ง Sleeper One พื้นเพเป็นคนสมุย โทษฐานที่รู้จักกันเลยโดนรบกวนไปหนึ่งดอก
บ้านพี่หนึ่งเองก็เป็นโฮมสเตย์ด้วย มีห้องว่างพอดี ขอนอนคืนนึงนะ พี่แกพักอยู่กับคุณยาย 2 คนตอนนี้ คุณยายยังดูสุขภาพและความจำดีมาก เพิ่งไปบวชชีมาเหมือนกันแต่ยายโกนหัวเลย แก้บนที่หายป่วยหนัก

บ้านพี่เค้าอยู่แถวบางเก่า แบบว่าติดทะเล ที่ดูแล้วไม่เหมือนอยู่สมุยเลย
มันอีกบรรยากาศ เงียบๆ เก่าๆ ชาวบ้านๆ นิ่งๆดี พี่เค้าบอกว่าบางทีฝรั่งก็มาอยู่แถวนี้กันเป็นเดือนๆก็มี มาเขียนหนังสือหรือพักผ่อนเงียบๆกันไป

เนื่องจากเหลือกันสองคนยายหลาน พี่หนึ่งเลยขนเครื่องไม้เครื่องมือสตูดิโอมาไว้ที่นี่หมด อัลบัม้ล่าสุดที่กำลังจะออกก็ทำกันที่นี่ ชิลด์ชะมัดยาด เปิดหน้าต่างไปก็ทะเลแล้วอ่ะ แถมพี่แกเล่นติด wi fi ทั่วบ้าน งานนี้ก็เสร็จน้องสิฮะ พี่ท่านเล่นยก notebook ให้มาเล่นเครื่องนึง ซึ่งข้าพเจ้าก็สามารถอยู่เงียบๆกับมันคนเดียวได้ตั้งแต่ริมทะเล จนถึงห้องนอนยันตีสี่ อ้อ มีขี่ชาลีของคุณยายจะออกไปกินข้างข้างนอกคนเดียวด้วยนะ แล้วแบบพี่หนึ่งก็ไม่กล้าบอกว่าทางมันมืดมาก แถมโค้งนึงมีศาลเต็มไปหมดเลยอ่ะ ขากลับฝนลง ข้างทางมีควันๆ แล้วโคตรมืด รถที่วิ่งก็น้อยจนบางตอนเป็นเราคนเดียว โหย อย่างกับหนังผีจริงๆ เราโคตรกลัวเลย เกิดไฟหน้ารถสาดไปเห็นไรขึ้นมาทำไงเนี่ย…แล้วพี่แกเพิ่งมาเฉลยวันรุ่งขึ้นว่าโค้งนั้นน่ะของเค้าแรงแต่ไม่อยากบอกเรา…โถ่ พี่

ลงมาจากเขาวันแรกก็ได้เรื่องเลย
มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ซึ่งเกิดจากความไม่ชอบพูด ขี้เกียจอธิบายอะไรมากมายของเราเอง คือเราคิดว่าถ้าเค้าไปเชื่อในสิ่งที่คนอื่นบอกมาก่อนแล้ว มันก็ป่วยการที่เราจะมา defend ตัวเอง ความจริงใครพูดอะไรทำอะไรมันรู้กันอยู่แล้ว แต่มันไม่อยากพูดไง แล้วทุกคนบอกให้เราพูดอ่ะ มันไม่อยากทำ ยิ่งบอกว่ากลับมากรุงเทพแล้วค่อยคุยกันเลยยิ่งไม่อยากกลับเลย สำหรับเราเรื่องเพื่อน กับ ครอบครัว มันเป็นอะไรที่ทำให้เครียดได้ง่ายมาก แต่ก็ช่างเหอะปล่อยให้ทะเลมันลบรอยเท้าเราไป

วันรุ่งขึ้น ตื่นมาพี่หนึ่งก็บอกว่าจะพาคุณยายไปรพ.เพราะเมื่อคืนไอเยอะ
เราก็เลยอาบน้ำ เดินไปกินอาหารเช้าแถวนั้น กลับมาเก็บเสื้อผ้า นอนอ่านหนังสือ
ปรากฎคุณยายนอนโรงพยาบาลเลย เพราะพรุ่งนี้พี่หนึ่งต้องกลับกทม.อยู่แล้วด้วย อยู่รพ.จะได้มีคนดูแล

ศุกร์ที่ 18 พี่เค้าก็มาส่งข้าพเจ้าที่เฉวง กะจะมาหาน้่องนิสหายธรรมที่ทำงานร้านเสื้อยี่ห้อดังแถวนี้
คือมันไม่มีอะไรที่ตรงกับแผนที่คิดไว้เลยเพราะสมุยมันเปลี่้ยนไปเยอะมาก กะจะหาห้องพักราคาย่อมเยาว์อยู่สัก 2-3 คืนก็มีแต่แพงหูฉี่ แล้วดันนึกว่าเค้าเลื่อนคืน fullmoon มาเป็นคืนนี้ก็กะจะข้ามไปพงันเสียหน่อย ปรากฎเค้าเลื่อนไป 2 คืนเลยข้ามวันอาสาฬหบูชาและเข้าพรรษา ตกลงมันจะปาร์ตี้กันคืน 19 เลยเดินมึนอยู่พักนึงว่าจะเอาไงดี น้องนิก็เลยชวนให้นอนค้างบ้านเค้าก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่จะไปไหนก็ไป 555

คุณเพื่อนใหม่เลิกงานตั้งห้าทุ่ม ข้าพเจ้าเลยได้ฟีโน่คุณน้องมาซิ่งทั้งวัน
ก่อนอื่นที่คิดถึงมากเกินห้ามใจคือ Ice cream และ Chocolate สรุปคือเพิ่งรู้ว่าติดของหวานเอาเมื่อตอนไม่มีกินเนี่ยแหละ

“เฉวง” มีทุกสิ่งให้เลือกสรรจริงๆ เหมือนพัทยา เหมือนภูเก็ต เหมือนสยามด้วย
มี Star Bucks 3 แห่ง มี McDonald มีถนนคอนกรีต มีแต่หาดส่วนตัวของโรงแรม มีร้านนวดเยอะมาก มีบาร์เท่ๆโรงแรมเก๋ๆ ซึงตอนนี้เน้นหนักไปทางปูนเปลือย มีร้านเสริมสวยที่คิดค่าสระไดร์แค่ 400 เอง แสรดดดด

นั่งกิน Cookies n’ Cream ที่ Baskin 2 ลูกควบ อร่อยน้ำตาแทบไหล ชอบที่สุด
ต่อด้วยนวดไทยอีกชั่วโมง คุยไปคุยมาคนนวดมาจากนครปฐมเหมือนกัน อ่า โลกกลมอีกแล้ว

เอาเป้ไว้ที่ร้านคุณน้องแล้วเอาฟีโน่ออกไปซิ่งรอบเกาะ
หิว…กินร้านไหนดีอ่ะ? ปรากฎเจอร้านนึงริมถนน ตอนแรกก็ดูน่าสนใจเพราะมันเรียบๆง่ายๆเท่ๆแนวเกรย์ฮาวนด์นิดๆ จนเจอป้ายโฆษณาเลยตัดสินใจกินร้านนี้เลย อยากกินแบบรสชาดบ้านๆจริงๆเลยต้องลอง

แล้วก็บ้าสั่ง คั่วกลิ้ง กับ แกงส้ม แถมด้วยข้าวไข่เจียวหมูสับมากินคนเดียว
อิ่มทะลัก แถมเผ็ดสะใจไปหลายวันอ่ะ อร่อยว่ะ ขอแนะนำๆ

หลังจากนั้นก็ขี่ฟีโน่ไปเรื่อยๆดูซิว่ารอบเกาะมันเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน
รถเยอะขึ้นมาก อะไรๆก็เปลี่ยนไป ตึกเยอะ โรงแรมแยะ BigC Lotus สารพัดสารเพ Taxi วิ่งกันขวักไชว่ แล้วขอบอกว่า Taxi ที่นี่เค้าว่ากันว่าแพงที่สุดในประเทศไทยแล้ว ไม่กดมิเตอร์นะขอรับ เรียกพี่เค้าไปไหนทีขั้นต่ำๆก็ 200 up แล้วแหละ ฝรั่งพวก bagpackers เค้าจะนั่งสองแถวกันทั้งนั้นแหละ มันแพงเว่อร์ มอเตอร์ไซด์รับจ้างเลยพลอยแพงตามไปด้วย สุดยอดไปเลย

ขี่ไปเรื่อยๆก็ดันมืดซะแล้วยังไม่รอบเลย ฝนดันลงอีก
จอดรถรอข้างทางหน้าร้านขายของ ถนนเปลี่ยวและมืด แต่ทำไงได้มาแล้วก็ต้องไปต่อ โทร.หาเพื่อนรุ่นน้องที่พอดีครอบครัวมาสังสรรค์อยู่ที่นี่ด้วย แวะไปหาเสียหน่อย ทุกคนดูตื่นตาตื่นใจกับการมาของข้าพเจ้ามากมาย แค่มอเตอร์ไซด์กับเสื้อกันฝนเอง :p มั่วกินของอร่อยกับเค้าอยู่พักนึงก็ต้องซิ่งกลับมาเฉวงรับคุณน้องเพื่อกลับบ้าน

บ้านพักคุณน้องน่ารักดีอ่ะ เล็กๆเงียบๆต้นไม้เยอะๆ โหย นอนหลับฝันดี
วันรุ่งขึ้นคุณน้องบอกเราว่าเพื่อนบอกว่าเรือออกจากนี่ไปพงันบ่าย 2 เราก็ว่าเราอ่านเจอว่า 12.30 นี่นา ก็ไม่เป็นไรชิลด์กันไป มาถึงท่าเรือลมพระยา บ่ายโมงกว่า ปรากฎเรือออกไปแล้วจริงๆ รอบต่อไปห้าโมงเย็น แปร่วววว เกรงใจน้องเลยบอกว่ารอได้ไปทำงานเหอะ

3 ชั่วโมง…ดูหนังได้เลยนะเนี่ย ไม่มีอะไรเป็นอย่างที่คิดไว้เลยจริงๆ
กินข้าวก็แล้ว อ่านหนังสือก็แล้ว ไม่รู้จะทำไรเลยฝากกระเป๋าเค้าไว้ เดินประมาณกิโลออกไปนั่งสองแถวเข้าเมืองมานิดนึงไปเดินเล่น BigC ไม่น่าเชื่อๆเจอกันในกรุงเทพยังไม่พอ ยังดีมีซีเอ็ดบุ๊ค เข้าไปหมกตัวได้เป็นชั่วโมง ได้หนังสือมาเล่มนึง เอ ได้ข่าวที่พกมา 3 เล่มยังไม่จบสักเล่มเลย ลูกอิช่างซื้อจริงๆ เดินซื้อขนมนมไว้กินเล่นบนเรือ ซื้อ Sun Block อีก ว่างเกินไปนี่ไม่ดีจริงๆว่ะ เสียเงินประจำเลย

ตอนที่ ๑

หลังจากปลุกปล้ำกับ notebook เครื่องเก่า-แก่อยู่นาน  ในที่สุดก็กลับมาอัพบล็อคได้สักที
เล่นเอาเหนื่อย เพราะเขียนไว้อย่างยาวมาทีนึงแล้วแต่โพสต์ปุ๊บหายสาบสูญไปในพริบตา เศร้าใจ

มีเรื่องมาเล่ามากมายหลังจากหนีไปเที่ยวสุราษฎร์มาคนเดียวมา 10 วัน 4 เกาะ
เท้าความจากเมื่อตอนลาออกจากงานเมื่อธันวาปีที่แล้ว โดยให้เหตุผลว่า “จะไปวิปัสสนา” คืออยากไปมากไอ้คอร์ส 7 วัน 10 วันเนี่ย แต่ถ้าทำงานอยู่นี่ไม่สามารถไปได้แน่ๆ แต่ก็ดันมีคนชวนมาทำงานเมื่อตอนต้นปีที่ผ่านมา ก็เลยไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ตั้งใจไว้ ทั้งการไปวิปัสสนาแล้วว่าจะกลับมาทำกิจการเล็กๆของตัวเองกับคุณแฟน ซึ่งก็ดันเลิกกันอีก

คราวนี้อยู่ๆก็ได้ออกจากงานอีกแล้ว…คงไม่มีครั้งไหนที่ออกมาแล้วสบายใจเท่าครั้งนี้
รีบหาคอร์สวิปัสสนาเป็นการด่วน ที่โน่นก็เต็ม ที่นั่นก็เต็ม และมาลงตัวที่สุดที่นี่แหละ…แต่ทว่ามันต้องออกเดินทางพรุ่งนี้แล้วหน่ะสิ

ศุกร์ที่ 11 ก.ค. ตอนเช้าตื่นมาก็รีบไปซื้อตั๋วรถไฟ
ตอนแรกว่าจะไปซื้อชุดขาว แต่หลังจากรื้อตู้ดูแล้วก็ได้เสื้อขาว กางเกงดำเพียบ พอดีที่นี่เค้าไม่เคร่งเท่าไหร่ เสื้อผ้าสีสุภาพถูกกาลเทศะเป็นพอ เลยไม่ต้องเสียเงินซื้อ แต่การจัดเสื้อผ้าโดยที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนต่ออีกสักกี่วันนี่…เล่นเอาเครียดเหมือนกัน

รถไฟออกจากสามเสนห้าทุ่ม นัดเพื่อนๆมาเลี้ยงส่งตัวเองที่ปลาดิบ
ตอนแรกทุกคนนึกว่าอำ พอเห็นแบกเป้มาก็งง ไปจริงนะ แถมไม่รู้ด้วยว่าจะกลับเมื่อไหร่
บอกว่าจะไปวิปัสสนาแต่ก็นั่งกินเหล้าได้จนใกล้ถึงเวลารถไฟจะออก ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่แย่มาก ไอ้ผิดศีลหน่ะก็ใช่ แต่การเข้าห้องน้ำบนรถไฟหลายๆรอบนี่ไม่หนุกเลยว่ะ คราวหลังอย่าทำ

คนที่นั่งข้างๆเป็นสาวอิสลาม รถไฟเรามันสายกรุงเทพฯ-ยะลาน่ะ
ปกติไม่ค่อยคุยกับคนแปลกหน้าแต่ว่าเมานิดหน่อยก็เลยได้ความมาว่าเมื่อก่อนนี้เป็นครูสอนในโรงเรียน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้เหมือนกัน แต่อยู่ไม่ไหว เลยออกมาสอบเป็นนักวิชาการ อืม…บอกเค้าว่าอยากไปสอนเด็กอ่ะ ไปเลยได้มะ ตอนนี้ว่าง เค้าบอกว่าอย่าไปเล้ย เนี่ยสอนเด็กนะอยากสอนเต็มที่ อยากอยู่กับเด็กหลังเลิกเรียนก็ไม่ได้ ทหาร ชุดคุ้มครองก็คอยกัน ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่คนในพื้นที่สอนเอง อย่างเราๆมาจากทืี่อื่น อยู่ไกลต้องมีคนมาคอยดูแลอีกยุ่งยากมาก

นี่ถ้าเค้าบอกว่าไปสอนได้นี่นั่งไปลงยะลาด้วยแล้วนะ
คือจะไม่แปลกใจเลยถ้าจะตายปีนี้เพราะมันมีแต่เรื่องแย่ๆมาตลอดเลย อยากทำอะไรให้แผ่นดินบ้าง แต่ก็นะขออย่างเดียวขอไปทำประกันให้พ่อแม่ก่อนจะได้สบายใจ

08:11 รถไฟมาถึงสถานีพุนพิน สุราษฎร์
นั่งเข้าไปอ.เมือง แล้วไปต่อรถตู้ไปท่าเรือ Seatran Ferry ปกติไม่เคยมาท่านี้เลย
เรือเที่ยว 10 โมงออกเลทไปครึ่งชั่วโมง ถึงสมุยก็เที่ยงพอดี

Yes…Samui Island ครั้งที่ 4 ของข้าพเจ้า
จริงๆมาสมุยให้สะดวกจริงๆก็ Bangkok Airways สะดวกสบาย สนามบินน่ารักสุดๆ
รองลงมาก็รถบัส VIP 24 ที่นั่งจากกรุงเทพข้ามมาส่งถึงหน้าทอนนี่เลยสบายมากๆ
แต่รักการรถไฟไง..ถึงจะหลายต่อหลายทอดแถมนอนไม่สบาย อาหารว่างไม่อร่อย แต่ก็มีพี่เทรนโฮสเตสดุๆแต่งหน้าเข้มๆ เสื้อแหวกลึก กระโปรงสั้น ใส่ทองที่คอ 5 บาท ข้อมืออีกเส้นใหญ่ คอยเขวี้ยง เอ๊ย เสิร์ฟขนมกล่องและกาแฟให้เราตอนเช้า หลังจากเปิดไฟปลุกเราทั้งโบกี้ตอนตี 5 และคอยตามยึดผ้าห่มจากเราตั้งแต่ 6 โมง ดีที่ใส่เแจ็คเกตกันหนาวมา Oh! i love State Railway of Thailand.

ใช้เวลาเดินตลาดหน้าทอนเพื่อหาซื้อผ้าเช็ดตัวที่นึกได้ว่าลืมหยิบใส่เป้มา  (จริงๆเพราะเป้มันเต็มแน่นเล้วเลยลืมต่างหาก) และกินข้าวเหนียวหมูปิ้งให้สะใจเพราะ 6 วันต่อจากนี้เราจะไม่ได้เจอเนื้อสัตว์อีกแล้ว นั่งรอรถสองแถวรอบเกาะ จ่ายค่าสองแถวไป 60 บาท เค้าวัดตามระยะทางที่เรานั่ง…อืม

บ่ายโมงเราก็เดินทางมาถึงจุดที่เค้าบอกในเวปไซต์ว่าจะมีรถมารับขึ้นเขาตอน 13:00 เจอผู้หญิง 3 คนรออยู่ก่อนแล้ว 2 ใน 3 แก่กว่าเราแน่ อีกคนดูจะรุ่นเดียวกัน  ปรากฎเพิ่งจะมาวิปัสสนาครั้งแรกเหมือนกันหมดเลย เพียงแต่เค้าทั้งหมดเป็นคนสมุย

การเดินทางขึ้น “ทีปภาวันธรรมสถาน” ต้องใช้รถ 4WD เนื่องจากทางยังไม่ดีและชันมาก
นั่งไปแป๊บเดียวก็ถึง มีแม่ชีหนึ่งท่านคอยรับลงทะเบียน แล้วก็พาเราไปดูที่พักเรือนนอน บอกว่าเมื่อเช้ามีมาแล้วคนหนึ่ง เหมือนเราเดี๊ยะ bagpack คนเดียวมาจากกรุงเทพเหมือนกันเลย ปรากฏพอได้รู้จักกันแล้วพี่เค้าเหมือนเรายิ่งกว่าคือ ศึกษา หาจากในเวปอยู่นาน รู้จักหมดวัดไหน คอร์สไหน แต่ไม่สามารถจัดเวลาให้ลงตัวกับชีวิตได้อยู่เป็นปี จู่ๆบทจะมาได้ก็ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันเลย ผิดกันอยู่นิดเดียวพี่เค้าต้องขออนุญาติแฟนอยู่นานกว่าจะได้มา แหม่

มาถึงวันแรกก็ยังมีคนไม่มากเท่าไหร่ เรือนที่เรานอนมีกัน 5 สาวที่กล่าวมาถ้วนๆ
มีอีกเรือนอยู่ใต้ศาลาปฏิบัติธรรม ซึ่งต้องเดินจากเรืองนอนของเราขึ้นไปอีกเป็นกิโลนึงอ่ะ เดินขึ้น เดินลงทุกวันเลย วันละ 3 รอบอ่ะคิดดู พวกป้าๆย่ายายเค้าเลยนอนกันเรือนข้างบนเสียเยอะ

วันแรกที่ไปถึง 12 ก.ค. ก็เริ่มเลย
ทำวัตรเย็น ฟังธรรม นั่งสมาธิ แล้วก็เข้านอนตอนสองทุ่มครึ่ง ไม่คิดว่าจะหลับแต่ก็หลับสนิทคงเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง

และนี่ึืคือตารางฝึกอบรมของทุกวันที่นี่
04:00 ตีระฆังตื่นนอน
04:30 ทำวัตรเช้า
05:00 ธรรมะรับอรุณ
05:30 นั่งสมาธิ
06:00 – 07:15 บริหารกายโยคะ (ชอบมาก)
07:30 – 09:15 อาหารเช้า พักผ่อน ปฏิบัติงานอาสา
09:30 ธรรมะบรรยาย
10:30 เดินจงกรม
11:00 นั่งสมาธิ
11:30 – 14:15 อาหารเที่ยง พักผ่อน ปฏิบัติงานอาสา
14:30 ฟังเทปธรรมะท่านพุทธทาสฯ
15:30 นั่งสมาธิ
16:00 เดินจงกรม
16:30 นั่งสมาธิ
17:00 – 18:15 ดื่มน้ำปานะ พักผ่อน
18:30 ทำวัตรเย็น
19:00 ธรรมะบรรยาย
19:30 นั่งสมาธิ
20:00 พักผ่อนนอนหลับด้วยจิตที่มีเมตตาและสติ

ตามนี้เลย กิน 2 มื้อ ถือศีลอย่างน้อย 5 ข้อ นอกนั้นก็ชิลด์ๆ ปกติเท่าที่ศึกษามาเค้าจะเน้นไม่คุยกัน แต่ที่นี่ไม่ห้าม แต่แม่ชีก็คอยเตือนให้เก็บวาจาอยู่บ่อยๆ แต่พอขึ้นเรือนนอนพี่ๆเค้าชวนคุยเราก็เลยต้องคุย

แล้วก็เรื่องมือถือเราก็ปิดสนิทแน่นิ่งตั้งแต่ก่อนขึ้นมาที่นี่ แต่เจ๊คนนึงเปิดแล้วบ่นใหญ่เลยว่าไม่มีสัญญาณ ผ่านไป 2-3 วันเราเลยเปิดทิ้งไว้ในเตียงบ้าง ปรากฎมันมีสัญญาณต่ำๆมาเป็นช่วงๆแล้วพอมาปุ๊บเราก็จะได้ sms เพียบแล้วหนึ่งในนั้นดันขึ้นว่าพ่อเราโทร.มาไง…จิตใจไม่ดี ก็ไม่ได้บอกใครไว้เลยว่าจะมา น้องอีกคนเลยให้ยืมมือถือเค้าโทร.ปรากฎพ่อยืมตังค์ แปร่วววว พอดีวันรุ่งขึนอีกคนเค้าจะกลับแล้วพอดีเลยวานเค้าช่วยโอนเงินให้พ่อเราด้วยเลย นี่แหละน๊าเค้าถึงให้ปิดโทรศัพท์ตลอดการปฏิบัติธรรม ไม่งั้นมันว้าวุ่นๆ

แล้วเราก็บื้อมากเลยอ่ะ ก็อ่านมาเยอะอีกว่าพวกเครื่องประทินผิว ครีม แป้ง เค้าไม่ใช้กัน ที่นี่ก็ไม่ห้ามอีก เดือดร้อนต้องไปยืมของคนอื่นเค้าใช้โดยทั่วหน้า อิอิ

จะเห็นว่ามันมีช่วงพักผ่อนเยอะมาก ซึ่งถ้าไม่อาบน้ำก็นอน แต่มันนอนกลางวันไม่หลับ เลยเอาผ้าไปซักมันทุกวันอ่ะ ขนาดเตรียมเสื้อผ้ามาพอดีแล้วแต่มันว่างจัดไง จริงๆวันแรกๆก็เปรี้ยวไปเดินป่าเล่น เนื่องจากมันเป็นพื้นที่ป่าบนเขา ต้นไม้เพียบ อากาศบริสุทธิ์โคตรๆ เดินไปปีนต้นไม้ไป ปรากฎเจอตัวงูยาวเป็นเมตรวิ่งเลื้อยตัดหน้าไป เลยยื่นนิ่งๆแล้วค่อยๆเดินกลับมาและไม่เดินกลับไปอีกเลย เจองูแบบนี้จะเจอคู่มั้ยวะ? อิอิ ซักผ้าทุกวันจนเล็บฉีกหมดเลยอ่ะ

วิวจากศาลาปฏิบัติธรรม

เรื่องหนักสุดสำหรับเราไม่ใช่การตืิ่นนอนตอนตีสี่ (ซึ่งปกติเป็นเวลาเข้านอน)
ไม่ใช่เรื่องห้องน้ำชั้นล่างสุดที่ทุกคนไม่ค่อยกล้าลงไปอาบ ไม่ใช่ระยะเวลา 6 วัน 5 คืน  ไม่ใช่แมวที่เกลียดและคันเพราะเราเดินหนีตลอด

แต่เป็นเรื่องการกิน ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดเลยว่าจะลำบากอะไร ปกติไม่ค่อยกินผัก แต่ไม่หนักหนาเท่าไหร่เพราะแม่ครัวทำอาหารมังสวิรัติอร่อยใช้ได้เลย แบบว่าถ้าแม่รู้ว่าเรากินอะไรไปบ้างแม่คงดีใจสุดๆอ่ะ ของที่ไม่คิดจะกินเลยในชาตินี้ก็ต้องกิน พวกธัญพืชทั้งหลายนี่อย่างเกลียดก็กินได้ มีวันนึงกล้วยบวดชี อร่อยสุดขีด นิ่มๆชอบมาก กินแล้วน้ำตาจะไหล (กิเลสๆ) แต่ปัญหาคือ มันกินเช้ากับเที่ยง แล้วตกดึกเราหิวมาก ท้องร้่องนอนไม่หลับเลย ฮือ  ก็ปกติกินมื้อบ่ายกับค่ำนี่นา

กางมุ้งเป็นกะเค้าที่ไหนหล่ะเรา

คืนแรกหลับเพราะเดินทางเหนื่อย
คืนที่สองนอนไปน้อยมากเพราะท้องร้อง
คืนที่สามเริ่มยุทธการยัดข้าวกลางวันเยอะๆจนท้องร้องน้อยลงไปนิดนึง
คืนที่สี่เราเริ่มแฮ๊บขนมถั่วตัดในครัวมากินก่อนนอน อิอิ
คืนที่ห้าเริ่มอยู่ตัวแถมแอบกินโอวัลตินก่อนนอนด้วย  อ่าวคืนสุดท้ายละ
ผลคือกระเพาะขยายเพราะเกิดมาไม่เคยกินข้าวครั้งละ 3 ทัพพี ตามด้วยขนม ผลไม้ อัดแน่นตั้งแต่กลางวันขนาดนี้มาก่อน จบคอร์สน้ำหนักขึ้นเลยครับไม่น่าเชื่อ

จริงๆหลักที่มาคือการเรียนรู้เรื่องการทำสมาธิ
ซึ่งหลายคนก็พากันพูดว่านั่งสมาธิที่ไหนก็ได้ ที่บ้านก็ได้ บนรถเมล์ก็ได้ ไม่เห็นต้องถ่อไปไกลขนาดนั้นเลย มันก็จริงแต่ทำไม่ได้ไงไม่งั้นไม่มาหรอก อยู่บ้านเราเองคงไม่ไม่มีทางนั่งสมาธิครั้งละครึ่งชั่วโมงวันละ 3 รอบ เดินจงกรม ฟังเทปธรรมะ สวดมนต์จริงจังเท่ากับอยู่ที่นี่หรอก

มาอยู่นี่จนจบคอร์สก็ยังทำสมาธิได้ไม่ได้เท่าที่ควร
แต่ที่ได้คือความรู้ที่หลวงพ่อและแม่ชีสอนสั่ง การเฝ้าสังเกตลมหายใจแบบอาณาปานสติ
คือเราเกิดมาก็ตั้ง 30 ปีแล้วเพิ่งจะมาปฏิบัติธรรมครั้งนี้ครั้งแรกก็นับว่าช้าไปเหมือนกัน และเราก็ไม่ได้หวังว่าแค่มาทำครั้งนี้ครั้งเดียวทุกคนจะต้องเห็นว่าเราดีขึ้นทันตาเห็น เราว่ามันเหมือนรถจอดทิ้งไว้ตากแดดตากฝนมาสามสิบปีน่ะ อยากให้มันกลับมาวิ่งได้ก็ต้องเอามาทำทีละขั้น ตอนนี้มันได้แค่เอาออกมาจากพงหญ้ารกๆก่อน ยังต้องเคาะ พ่น สี ตัด ผุ แต่ง กว่าจะขับได้สบายเหมือนใหม่

วันสุดท้ายท่านให้แผ่เมตตาจากการภาวนาให้พ่อและแม่ รู้สึกเลยว่าถ้าเป็นผู้ชายคงบวชไปแล้ว
ซาบซึ้งในรสพระธรรมมากมาย ท่านมหาดำรงค์ท่านเป็นมะเร็งต้องหาหมอทุกเดือน จำวัดที่สตูล แต่หลวงพ่ออ.โพธิ์ (เจ้าอาวาสสวนโมกข์และผู้ก่อตั้งทีปภาวันฯแห่งนี้)สหายสนิท เชิญมาจำวัดที่นี่ตลอดพรรษาเพื่อพักฟื้นร่างกาย ท่านเทศน์ได้สนุกมาก ตอบปัญหาก็กระจ่างดีมาก ขำและอารมณ์ดีตลอด ถ้าไม่บอกว่าคีโมอยู่จะไม่เชื่อเลย

แม่ชีที่คอยดูแลพวกเราก็คอยชี้แนะตลอด แบบงงเดินจงกรมทำไม? เพื่ออะไร? ไม่เคยเดินอ่ะ ท่านก็ค่อยๆอธิบาย ก็ดีนะ ดีกว่านั่งสมาธิเพราะไม่เมื่อยและสัปหงกไม่ได้ด้วย : p เราไม่ค่อยสัปหงกเท่าไหร่เวลานั่งสมาธิ แต่ใจนี่สิไม่เคยนิ่งเลย คิดอะไรไม่รู้ฟุ้งๆ แต่เราแปลกกว่าคนอื่นคือคนอื่นเค้าจะคิดเรื่องอดีตกับปัจจุบันกันเยอะ ข้าพเจ้าดันจินตนาการสร้างเรื่องนู่น นี่ นั่น คือคิดสนุกจะได้ไม่หลับแต่ก็ไม่ได้เรื่องเลยสมาธิไม่มี กว่าจะจับจุดได้ก็วันท้ายๆแล้ว ต้องกลับมาฝึกที่บ้านอีกเยอะ แต่ก็เอ๊ะ นี่หลายอาทิตย์แล้วยังไม่เห็นได้นั่งสมาธิจริงจังกะเค้าเลยนะเนี่ย

ตัวป่วนสุดๆกลัวเจ้านี่มาก ชอบแอบมานอนที่นอนเรา  บรื๋อ คัน

http://www.dipabhavan.com/

บันทึกการเดินทางทริปปีใหม่วันที่ 6 อังคาร ที่ 1 ม.ค.51

สวัสดีปีใหม่ไหลเอื่อยๆ
แหกตาตื่นแต่เช้าไปสถานีรถไฟ  กะจะนั่งรอเผื่อมีคนเอาตั๋วมาคืน  เดินไปเดินมาสักชั่วโมง  พี่พนักงานที่รู้ว่าเรารออยู่ก็โบกมือเรียก  เพิ่งมีการเพิ่มตู้สำหรับวันพรุ่งนี้  ข้าพเจ้าก็รีบจองทันที  ดีใจๆกลับไปห้องพัก  อาบน้ำ  ออกเดินทางจากบ้านอ้ายหล้าไปหาที่พักอื่นอีก 1 คืน  เนื่องจากหาตั๋วกลับกทม.วันที่ 1 ไม่ได้  ตั๋วเครื่องบินก็มีแต่แพงกว่าเดิมเป็นพัน  เลย อยู่ชิลด์ต่ออีกคืน

คุณอ๊อบ ที่บ้านอ้ายหล้าก็แสนจะใจดี  ปริ๊นท์ที่พักอื่นๆมาให้ 
เนื่องจากคืนนั้นเค้าเต็มจริงๆไม่มีห้องเหลือเลย  ก็ไม่เป็นไร  เราก็ไปพักที่ประจำของเรา Pagoda Inn อยู่ถ.ช้างม่อย(เก่า) ซอยวัดชมภู  มาพักที่นี้ประมาณ 4-5 ครั้งแล้ว  รู้สึกว่ามันเก่าลงเรื่อยๆ  แต่ก็ยังคงชอบเพราะสงบและถูกดี (350-450)  อยู่ในเมือง  ไปไหนมาไหนสะดวก  มีลานและต้นไม้ใบหญ้าให้นั่งชิลด์  แต่กาแฟที่นี่เข้มข้นเกินไป  ต้องคอยเตือนตัวเองว่าอย่าสั่ง  ไม่งั้นเผลอทุกที

ด้วยความที่วันนี้เพื่อนๆเดินทางกลับกันหมดแล้ว
เราก็เลยใช้ชีวิตที่เชียงใหม่วันที่เกือบเข้าสู่สถานการณ์ปกติแบบชิลด์ๆ  ไปเดินเล่นท่าแพ

ไปกินข้าวซอยเสมอใจ  ซึ่งเมื่อ 2-3 วันก่อนโดนพายุนักท่องเที่ยวถล่มซะแทบแตก
เราเลยต้องซื้อคูปองและไปตาอแถวซื้อข้าวซอยเอง  เหมือน food court ไงงั้น  แต่ก็ยังดีที่ได้กิน  เพราะเมื่อวันก่อนมานี่ไม่มีแม้แต่ที่ยืนเลย

ตกเย็นไม่รู้ทำไรเราก็เลยอยากทำตัวเป็นคนเมืองเจียงใหม่
เห็นเขามีบุฟเฟ่หมูกระทะกันเต็มบ้านเต็มเมือง  เราเลยอยากลองบ้าง…คนแน่นทั้งสองชั้น  มีบอลให้ดูด้วย  ถามว่าเอากี่เตาเลยเอา 2 เตา  มีเตาหมูกระทะอันนึง  อีกอันเอาไว้ปิ้งกุ้ง  รู้สึกกินไม่คุ้มว่ะ  เพราะปกติก็ไม่กินบุฟเฟ่อยู่แล้วเพราะกินไม่อึด

เช้าวันที่ 2 ม.ค.เราก็เริ่มเบื่อเมืองอย่างเต็มที่…อยากกลับกรุง 555
นั่งเอื่อยๆที่วาวี  ริมปิง…รอเวลาก็ขึ้นรถไฟ  ด่วนพิเศษตู้นอน  ออกจากเชียงใหม่ 16.30  จะถึงกรุงเทพ 6.40 เช้าวันที่ 3 ม.ค.

  ริมปิง

สิ่งที่ชอบที่สุดของการเดินทางโดยรถไฟคือ “ตู้เสบียง”
รถไฟตู้ที่เรานอนมีฝรั่งประมาณ 70% ซึ่งตกดึกจะไปเจอะเจอกันที่ตู้เสบียง  เพราะกินเหล้า  สูบบุหรี่ได้  เฮฮาได้  ตกดึกก็เต้นกันได้ (แต่หลังจากเป็นข่าวในหน้านสพ.ว่ามีคนโยนก้อนหินใส่รถไฟตอนวิ่งอยู่แล้วโดนคนในตู้เสบียงบาดเจ็บนี่เล่นเอาเหวอเหมือนกัน…มึงจะฮิตโยนหินกันไปไหนวะ?)  เพราะพี่พนง.ซึ่งปกติจะเปิดเพลงเซิ้งๆลำซิ่ง  พอเห็นฝรั่งปุ๊บเปลี่ยน “เทป” เป็นพวก mega dance ชาลาลาหล่าล่า…ประมาณนั้นเลย  ผลคือฝรั่งยกพวกเต้นกันเต็มตู้เมื่อเวลาเมาปลิ้นแล้ว

  ตอนเย็นตู้นอนก่อนกางเตียง

 ตู้เสบียงตอนดึก

เจริญอาหารบนรถไฟมาก…กินแบบนี้ไป 2 ชุด

ข้าวกะเพรา+ไข่ดาว+ต้มยำ ชุดนี้ 90 บาทขอรับ…อร่อยซิ่ง

กลับมาถึงตู้นอน…ได้นอนเตียงบนตลอดเลยว่ะ…คราวนี้ก็นอนหลับสบายดี

ตอนเช้าพี่พนง.ก็จะถือโทรโข่งมาปลุกผู้โดยสาร
ถึงบางซื่อลงรถไฟ  เจอกรุงเทพฯอากาศหนาว…งงเลย 

ปล.เพิ่งรู้ว่าต้มเลือดหมูที่ขายตอนเช้าตรงสถานี  (ที่ตอนกลางคืนขายก๋วยจั๊บเจ้าเด็ด) อร่อยโคตร…หรือว่าหิวฟระ???

…

จบทริปปีใหม่ด้วยความเหนื่อยล้าและคิดถึงบ้านเป็นที่สุด
ในการเดินทางทุกครั้งเราจะต้องได้อะไรกลับมาเสมอ  เช่น ความประทับใจ  ความทรงจำที่มีค่าเสมอ  ซึ่งครั้งนี้ก็เหมือนกัน  และเป็นดังเช่นเหรียญที่มี 2 ด้าน  เหตุการณ์เดียวอาจทำให้รู้สึกดีตอนนั้นแต่เมื่อนึกถึงอีกครั้งกลับรู้สึกอยากร้องไห้มากกว่า

ยังรักเชียงใหม่เหมือนเดิมแต่ปีใหม่ปีหน้าเราคงไม่เจอกันแล้วนะ
เพราะถึงยังไง 8 มีนาคมนี้ก็ต้องเจอกันอยู่ดี Fat Festival โชว์เหนือที่เชียงใหม่เจ้า

…

ขอเอาบันทึกการเดินทางไป surway ของเพื่อนบูมคนสนิทมาให้อ่านกันตรงนี้ ขำขำ

fatfest โชว์เหนือ surway
Jan 27, 2008

สิ่งที่ได้การไปsurwayครั้งนี้ ทำให้รู้ว่า..
เชียงใหม่มีที่เที่ยวกลางคืนเปิดยัน 10 โมงเช้า (แม้คนเชียงใหม่ยืนยันว่ามันปิดตี4)
มีร้านอาหารญี่ปุ่นอร่อยมากที่นิมมาน11
มีเด็กนิเทศ จุฬาอยู่เต็มไปหมด และเดินเจอโดยบังเอิญวันละหลายๆรอบ ถ้าเจอรุ่นพี่จะได้กินฟรี
แดดเชียงใหม่ตอนบ่าย3ร้อนจัด แค่ยืน5นาทีก็แสบทั้งตัว
แดดบ่ายสี่โมง เป็นแดดอ่อนๆ ยืนนานๆได้
ตอนตี4 รู้สึกได้ถึงความหนาว
มีบริษัทค่ายเพลงใหม่ชื่อ บริษัทสิ่งของ บริหารโดยพนักงานธนาคารระดับสูง ที่มีบัตรพนักงานทั้ง
แกรมมี่ RS คีตาพกติดตัวตลอด  มีห้องอัดแล้ว แต่ไม่มีเครื่องอัด มีศิลปินเบอร์แรกแล้วแต่นัดแล้วไม่มาเซ็นต์สัญญา
ข้าวซอยเสมอใจ ตอนบ่าย 3 คนน้อย
ใส่อั่วหมูทอดดำรงตอน 5โมงเย็นคนเยอะมาก
iberryเป็นที่ถ่ายรูปยอดนิยมของเหล่าบัณฑิตชุดครุย
น้องแอม เด็กถาปัตย์ลาดกระบัง ที่เพิ่งรู้จักกันในวงสาเกร้านญี่ปุ่นขอร้องให้ไปช่วยอ้อนวอนอาจารย์ชื่อนพมั๊ง(ที่เราก็ไม่รู้จัก)ให้มีสิทธิ์สอบ
รักแห่งสยามที่นั่นดังพอควร สังเกตได้จากมีคนหันมาแอบมองดารานำอย่างเฮนรี่ จ๋องอยู่ตลอด ซึ่งมักเป็นผู้ชาย
เรียกรถแดงไปได้ทุกที่จ่ายเงิน 15บาทก่อนลงโดยไม่ต้องถามราคา
ถ้าไป surwayกัน8คนให้จองห้องพักแค่ห้องเดียวพอเพราะอีก5คนกลับมานอนตอน10โมงเช้า ซึ่งอีก 2ชั่วโมงก็ต้องเช็คเอาท์
พวกที่กลับมา 10โมงเช้า นั่งนิ่งๆแก่ๆหมดแรงที่เซ็นทรัล แอร์พอร์ท 5ชั่วโมงไม่ไปไหน.ไม่ได้ทำอะไร
สำหรับเรื่องเกี่ยวกับ fat festival ยังไม่ค่อยมีอะไรคืบหน้า….

บันทึกการเดินทางทริปปีใหม่วันที่ 5 จันทร์ ที่ 31 ธ.ค.50

ตื่นมาไปกินโจ๊กสมเพชร  แวะตลาดวโรรส
กลับมานั่งเล่น  นอนเล่น  กินกาแฟที่บ้านอ้ายหล้า อ่านหนังสือไปเรื่อย  หิวก็เอาข้าวเหนียว จิ้นหมู  แคบหมู  น้ำพริกหนุ่มที่ซื้อที่กาดมากินเล่น

แดดร่มลมตกตอนเย็นๆค่อยออกไปซิ่งมอไซด์
ขี่เข้าไปในมช.เดินเล่นที่อ่างแก้วตอนเย็นๆ  ผู้คนจูงลูก  พาสุนัขมาเดินเล่นเพียบ

ตกดึกนัดเพื่อนที่นิมมานฯ 
ระหว่างรอก็นั่งกินราเม็ง…จำชื่อร้านไม่ได้  รสชาดโอเค  ใช้ได้เหมือนกัน 

แต่ยังไงก็ love Yamagoya   ที่สุด

นั่งดูวง Ska Ranger เล่นที่ Wine Place

กำลังใจลอยๆมองออกไปที่ถนน  เห็น 2 คนหน้าตาคุ้นๆ  รีบวิ่งออกไปด้วยความดีใจ

เย้…เจอดีโน่และสุกี้ ดีใจๆกระโดดกอดกัน

สุกี้เพิ่งขี่มอเตอร์ไซด์ให้ลูกชายซ้อนออกจากกรุงเทพเมื่อวานซืน  บิดเกือบ 200 มาตลอด

 ด้วยคันนี้ BMW R 1200 GS
เมื่อคืนนอนค้างที่เชียงแสน  จริงๆคืนนี้ตั้งใจจะบิดไปนอนที่เชียงราย  แต่ค่ำซะก่อนเลยต้องนอนที่นี่  และก็เหมือนเราคือถึงไม่จองก็มีห้องพักเพราะมีคนแคนเซิ่ลพอดี  ดันพักที่เดียวกับที่เราเคยพักด้วยที่ “บ้านเสลา” (05389 4229 นิมมานซอย 5)  มาเชียงใหม่ไม่ต้องกลัวไม่มีที่ซุกหัวนอน  ถึงไม่จองก็มีเหลือเฟือ

นั่งคุยกะสุกี้และดีโน่ต่อไปเรื่อยๆ
พรุ่งนี้เค้าจะซิ่งไปจ.เลยต่อและอีกวันจะขี่กลับไปเขาใหญ่  เดอะแก๊งค์เบเกอรี่จะฉลองปีใหม่กันที่นั่น…ว้า  อด

หลังจากนั้นก็ไปนั่งกินเหล้ารอ countdown ที่ขันอาษาเหมือนเดิม
ปีที่แล้วก็มีจับฉลาก  ปีนี้ก็มีเหมือนเดิม  ได้ไวน์มาแก้ว  เพื่อนได้ซีดี  อีกคนได้ไก่ทอด  สนุกๆขำขำ

ปิดท้ายด้วยก๋วยเตี๋ยวอ๋อง
กินช่วงฤดูท่องเที่ยวเนี่ย  ไม่อร่อยเท่าไหร่เลย….คนเยอะทั้งวันทั้งคืน